Sprawa wygląda tak: Jeśli wpół godziny nie...
rozpoznasz przy stole frajera to sam jesteś frajerem.
HAZARDZIŚCI
Kumple ci mówią: "Zarabiaj grając, to praca...
jak każda inna. Nie ryzykuj. Graj spokojnie.
Wystarczy, że co godzinę zgarniesz...
większą stawkę. Podbij, gdy masz pewną kartę.
W przeciwnym razie czekaj. Nie szarżuj".
W ten sposób opłaciłem połowę studiów prawniczych.
Klasyczny czajnik.
Nauczyłem się wygrywać drobne sumy.
Ale wiem też drugie.
Jeśli zbytnio się czaisz, możesz przesrać całe życie.
To lokal Teddy`ego KGB.
500?
Nie ma go na Żółtych Stronach.
- Nie dziś. - Nie? Więc ile?
3 ramki z wyższych sfer.
30.000. Przelicz.
W porządku.
Usiądziesz dziś z asami.
To dobrze. Chcesz ciasteczko?
KGB wygląda dość niepozornie, ale ma kontakty z rosyjską mafią.
Lepiej mu nie podpaść. Ale jeśli chcesz zagrać wysoko,
to jest odpowiednie miejsce.
Mają mnie tu za centusia.
Ale to się zmieni.
Joey Knish to legenda Nowego Jorku.
Hazardzista, który żyje z kart od 19-go roku życia.
- Dostałeś je na przechowanie? - Tak, od ciebie.
Oby. Mam nadzieję, że nie puścisz ich do gry.
Tylko jego mogę tu nazwać przyjacielem.
Chodź.
Ale dziś nie chciałem z nim gadać.
Nie igraj z nimi. Pożrą cię żywcem.
oskubią do czysta.
- Ty tak twierdzisz. - Są łatwe kąski.
Wpadniemy na kawę i pojedziemy do klubiku w Queens.
Wiem, co robię.
Chcesz wygrać.
Zgarnąć pulę i pojechać do Las Vegas.
Mam rację?
- Mogę wygrać. - Możliwe. Może wygrasz w tej grze.
Łatwiej byłoby w 10:20, albo w 7 kart w spelunie na 79-tej ulicy.
Rozumiem.
Wracam do boju.
Chodzi o grę teksaski klincz na całość. Minimalna stawka:
25.000 dolarów.
Rzadko grywa się w nią poza kasynami.
Stawki ściągają bogatych frajerów, do których ciągną rekiny.
Teksaski klincz to cadillac wśród pokerów.
Każdy gracz otrzymuje dwie zakryte karty.
Potem na środku stołu wykłada się 5 kart. Gracze mogą ich użyć,
by dobrać 5 najlepszych kart.
Trzeba wygrać z człowiekiem, a nie z kartami.
Stawiam 800.
Tylko w tej grze jedno rozdanie może kosztować fortunę.
Nawet z silną kartą można się załamać i stracić głowę...
wraz ze wszystkimi żetonami.
Dlatego teksaski klincz króluje na mistrzostwach pokerowych.
Niektórzy zawodowcy nie usiądą do klinczu.
Przeraża ich wysokość stawki.
Ale inni, jak Doyle Brunson, uznają klincz za najczystszą formę pokera.
Jak mówił linoskoczek Papa Wallenda:
"Żyje tylko na linie, reszta jest czekaniem".
Podbijam.
- Dorzucam 500. - Pasuję.
Ruch pozycyjny. Wchodzę.
Oto piękno tej gry.
Śmiało.
Mam dwie wysokie pary na stole i chcę go utrzymać w grze.
Przeciętniaka złapałbym na małą stawkę - niech licytuje wyżej.
Ale KGB jest sprytny. Muszę więc przelicytować pulę.
Jakbym chciał ją zgarnąć.
Podbijam do 2000.
Teraz on wchodzi i ją wygrywam.
NIE DOTYKAĆ
Wchodzę.
Teddy chyba dobiera do sekwensu.
Odrzuć pierwszą i daj następną.
To moja karta, dziewiątka kier. Mam fula.
- Twój głos. - Sprawdzam.
Mam nadzieję, że będzie pik i Teddy dostanie sekwens.
Ostro zalicytuje, a ja pokonam go fulem - dziewiątki na asy.
Podbijam...
do...
15.000.
Przerwa.
Niech sądzi, że rozważam stawkę. Ale ja myślę o Las Vegas...
i kasynie Mirage.
Twoje 15... I jeszcze 33.000. Stawiam wszystko.
Nie sądze, żebyś miał piki.
Zgadłeś. Nie mam... pików.
Wiedziałem od początku.
Ful asów. Mike.
Chodź.
- Napijesz się? - Nie. Spłukałem się, Knish.
Przegrałem wszystko. Oszczędności.
Forsę na czesne.
Tak bywa. Od czasu do czasu każdy się spłucze.
Wrócisz tu prędzej, niż myślisz.
Nigdy. Odpadam.
Na początku każdy tak mówi. Dam ci kasę.
Standardowe warunki, dasz mi 50% swoich wygranych.
Jeśli przegrasz to trudno.
Przewaliłbym je.
Masz jeszcze te furgonetkę?
Jasne. Chodź.
9 MIESIĘCY PÓŹNIEJ.
Nie słyszy się o tych, którzy wysoko mierzą i przegrywają.
Wiecie, co robią? Ciągną gówniane posady na nocnych zmianach,
głowiąc się, gdzie popełnili błąd.
Mam przed oczami taki obraz.
Siedzą przy stole. Po lewej Doyle, po prawej Amarillo Slim.
Rozgrywamy mistrzostwa świata wpokerze.
Ta wizja oślepiła mnie, gdy grałem z KGB.
Zamiast w Las Vegas, siedzę w Nowym Jorku i objeżdżam trasę,
którą załatwił mi Knish.
Hazardzista musi pamiętać główną zasadę: Zawsze mieć coś w zanadrzu.
Mam pytanie. Czy prawo pozwala, by Steinbrenner przeniósł Jankesów?
- Może to zrobić? - Nie mam pojęcia
- Jeszcze tego nie braliście? - Steinbrenner będzie na 3-cim roku.
Trzymaj się.
WYDZIAŁ PRAWA
Partyjki sędziów. Słyszałem o nich na ulicy,
zanim poszedłem na prawo.
Do gry zasiada grupa kilkunastu sędziów, prokuratorów i profesorów.
Są przy kasie.
Gdy jeszcze grałem, chętnie bym usiadł przy ich stoliku.
Teraz nikogo nie dopuszczą.
Raz zagrali z Crispym Linettą.
Gdy odkryli, że to zawodowiec, nie mógł spokojnie przejść...
przez jezdnię. Zamknęli nawet klub, w którym grywał,
choć działał od 1907 roku.
- Michael, masz coś dla mnie? - Tak.
Połóż na stole.
Płaci ci za noce?
Moją nagrodą jest wiedza.
Nie warto. Lepiej zostań dżokejem.
- Jest trochę za duży. - Dość tej hippicznej rekrutacji.
Licytuj, Kappy.
W przyszłym tygodniu Michael prowadzi studencki sąd.
Wymaga doświadczenia, jeśli chcesz zostać...
naszym aplikantem.
Myślałem, że go lubisz. Po co robić z niego urzędnika?
Dobra rada, trzymaj się sektora prywatnego.
Weź adwokatów z Nassau. Śmieszą ich nasze zarobki.
Wśród tych prawniczych talentów nie ma żadnego karciarza.
Wchodzę.
Proszę przebić.
Profesor przebija.
- Chciałem tylko wejść. - Ma pan dobrą kartę.
Dobra. Wchodzę.
Może zakończy to moją prawniczą karierę, zanim się zaczęła,
ale nie mogę się powstrzymać.
Trójki sprawdzają.
- Sprawdzam Martina i Lewisa. - Sprawdzam licytującego.
- Sprawdzanko! - Jaki limit?
Najwyższa stawka 20 doIarów.
Tu jest 20.
Widziałeś tylko połowę kart i tyle stawiasz?
Nie wymądrzaj się, Abe. Ta forsa zaraz będzie twoja.
Wiemy, co mamy w kartach i co mają panowie.
Gówno prawda.
Gdy wygram, mam u pana staż.
Nie wchodzę w takie zakłady. Ale będziesz na szczycie listy.
Liczył pan na trzecią 3, ale prof. Green już ją odłożył.
Teraz udaje pan, że ją ma. Pan prokurator ma dwie słabe pary.
Sędzia Kaplan nie zdołał zebrać sekwensu karo.
Damy pana Eisena też są zbyt słabe.
- Więc pan dziekan stawia 20 dolarów. - Pocałuj mnie w dupę.
Mnie też.
Wygrałeś.
- Co miałeś, Abe? - Nędznego strita.
Wystarczy, by wygrać.
Twoje pierwsze zadanie: siadaj koło mnie.
Chętnie, ale nie gram w karty.
- Przestań! - Do jutra?
Kto rozdaje?
Spodobał mi się ten mały.
Bystry chłopak.
uczciwej, szytej, domowej.
Za 2 godziny mógłbym być w kasynie w Kansas City.
Ale złożyłem obietnicę.
Jestem tylko studentem prawa.
- Rzygam już tą robotą. - Jeszcze tylko kilka semestrów.
- Muszę iść. Jestem już spóźniona. - Zaczekaj. Szybko pójdzie.
- Nawet nie poczujesz. - Oboje wiemy, że to nieprawda.
- Lepiej się prześpij. - Te długie noce mnie dobijają.
- Dawniej nie narzekałeś. - To było co innego.
Siadałem do kart o 20:00 i zaraz nadchodził świt.
- Chyba mam już staż na lato. - Jakim cudem?
Zrobiłem wczoraj duże wrażenie na sędziemu Marinaccim.
- Może wejdę do jego biura. - Powiedz coś więcej.
Właśnie grali w karty... Wysłuchaj mnie.
Grali, a ja odgadłem, jakie mieli karty.
Zamiast wrócić do domu, grałeś w karty z sędzią?
Nie. To oni grali.
Dzięki temu zwrócił na mnie uwagę.
Mam tę robotę, jeśli nie wyłożę się na szkolnych rozprawach.
Jaka to będzie praca?
Protokołowanie pokera o najwyższe stawki?
Sama mówiłaś, bym wykorzystał w sądzie pokerowe zagrywki.
To prawda, ale chodziło mi o kwestie umysłowe.
Ocenianie ryzyka i rozgryzanie przeciwników.
Nie chciałam, byś wyłudził letni staż.
- Zawiązałem nić porozumienia. - Boże! Nić porozumienia?
Mnie też chcesz kiwać?
Chyba nie rozumiesz. Potraktują cię jak byłych sportowców z college'u.
Dobra praca u prokuratora, póki nie przegrasz meczu w lidze prawniczej.
Jeśli tak to załatwisz, zawsze będą cię mieli za cwaniaka.
Nawet z nimi nie grałem.
Na razie.
- Mogę wziąć jutro jeepa? - Tak. Dokąd?
Robal wychodzi z mamra. Chciałem go odebrać.
Pięknie.
Obiecałem mu.
Nie mogę uwierzyć, że znasz jeszcze jakiegoś Robala.
Jest dla mnie jak brat.
Cholera. Nawet nie grałem.
Poznałem Robola w szkole przygotowawczej w New Jersey.
Tylko my nie mieliśmy funduszu powierniczego.
Ojciec miał tam biuro z tabliczką, "Woźny". Dlatego mnie przyjęli.
- To miał być twój ostry finisz? - Ty sukinsynu!
- Grałeś fatalnie. - Czwarty raz dałeś mi...
tę pikową dziwkę. - Wcześniej miał ją Dowling,
później ja, więc nie narzekaj.
- Miał wszystkie kiery. - Widziałem.
To ci pomogło.
Masz racje.
- Nie zgarniesz fajek, Robal. - Wiecie, że ich nie wypalę.
Wypełnione? Ten skurwiel wychodzi.
Trochę przyzwoitości. Zaraz kupisz sobie wagon fajek.
- Co jest? To uczciwa wygrana. - Nawet nie palisz.
Boże, ale z was dzieciaki. Jeśli chcecie umrzeć na raka,
nauczcie się grać w karty.
To był cios poniżej pasa. Ktoś ci go jeszcze odda.
Nie w tym życiu. Miłej zabawy.
Sprzątaliśmy teren, gdy ojciec Robala był pijany, ale nie tylko.
Robal opracował system zgarniania forsy od paniczyków.
Sprzedawaliśmy im fajerwerki, oregano i nunczaku z Chinatown.
A reszta?
I mieliśmy kasę na lunch.
Dziekuję.
Aż przygotowaliśmy większy numer i przyłapali nas.
Namówiliśmy naszą drużynę, by przegrała z Friends Academy.
Jeden z graczy załamał się i wydał Robala.
Rada dała mu ultimatum: "Wydaj wspólnika, to damy ci spokój".
Robal ani pisnął i wyleciał ze szkoły.
Ja zostałem i zrobiłem dyplom.
Niewielu okazałoby taką lojalność.
Mike McD! Wiedziałem. Nigdy mnie nie zawiodłeś.
- Odwiedzałbym cię co tydzień. - Nie chciałem, byś to oglądał.
- Świetnie wyglądasz. - Ty też.
- Zrobili z ciebie twardziela? - To było małe piwo.
Ale fura! Powodzi ci się. Co robisz?
Pożyczyłem.
Nieważne. Wskakuj i wieź mnie daleko stąd.
Panują tam dwa systemy. Obrót gotówkowy i wymiana.
Kręciłem na 3 fronty. Z białymi, czarnymi braćmi i klawiszami.
Musiałem wygrywać z białymi dość forsy, by dać wygrać strażnikom...
i utrzymać przywileje. Od czarnych wygrywałem fajki na handel,
by zachować poziom, do jakiego przywykłem.
I ciągle uwazałem na własny tyłek.
- Miałeś jakiegoś kumpla? - Nie. Komu mógłbym zaufać?
- Byłem sam. - Co to jest?
Podoba ci się? Piękny.
To mój as w rękawie. Pokaże ci nowe numery.
Jestem prawdziwym mistrzem.
Czacha ci zadymi. Ćwiczyłeś? Ostro pogrywasz?
- Wycofałem się. - Miałeś pecha?
Nie. Spłukałem się.
Mike McD przegrał?
To był ostry klincz u KGB.
Ten szalony kacap sczyścił ci karmany?
Nie chciałem psuć ci humoru w mamrze.
O czym myślałeś? Jesteś studentem. Skąd bierzesz forsę?
- Jeżdżę furgonetką Knisha. - Dobijasz mnie!
Musimy wrócić do gry. Jestem przy tobie.
Ja naprawdę się wycofałem.
Dobra. Mam dla nas świetną grę.
Letni spacerek poza Nowy Jork. Godne stawki.
Podrzucę cię.
- Naprawdę się wycofałem. - Wiem.
To tutaj. Robimy to tak. Znam tu dziewczynę, Barbarę.
Ostra laska. O mało jej nie bzyknąłem przed mamrem.
Pracuje jako hostessa dla tych młodych bogoli.
Wprowadziła mnie jako swego kuzyna, który chce się nauczyć pokera.
Niezły bajer.
Wszystko gra. Jest tylko jeden zgrzyt.
Mam przeczucie.
- Jakie? - Dobrze je znasz.
Siadasz do nakrytego stołu.
Jest nóż, widelec, pyszne sosy.
- Brakuje steka i kapusty. - Widzę, że rozumiesz.
500 dolców dałoby mi start. Jak ty żyjesz?
Skromniutko. Tu jest 220. Jakoś wystartujesz.
220?
Dziękuję, ale to wystarczy na 11 stawek. Nie stworzę iluzji.
To nie graj. Jutro wprowadzę cię w kręgi.
Muszę zacząć dziś.
- Mam długi. - Przecież dopiero wyszedłeś.
Chodzi o to, że na moje wyjście czeka 5 ostrych facetów.
- Ile im wisisz? - 10.000.
Nie wiem, jak policzyli procenty.
Poszłoby łatwo, gdybyś mi pomógl.
Już raz o to prosiłeś, odpowiadam to samo.
Nie mogę. Nie mogę. Złożyłem obietnicę.
Co ja gadam? Doskonale cię rozumiem.
Dobra. Zacznę kręcić wcześniej niż powinienem.
- Wielkie dzięki. - Kilka stawek.
- Jasne. Znajdę cię w mieście? - Pewnie.
- Mike, cieszę się jak cholera. - Ja też.
W "Wyznaniach pokerzysty" Jack King powiedział:
"Niektórzy gracze pamiętają wielkie pule, ale każdy...
bardzo dokładnie pamięta, swe wielkie przegrane".
To prawda. Nie pamiętam, jak zgromadziłem tę forsę.
Ale ciągle rozpamiętuję, jak ją straciłem.
Mike. Jestem Barbara. Robal mówił, że trochę się spóźnisz.
Proszę.
Raczej nie zagram. Dotrzymam mu towarzystwa.
To na nic. Jesteś moim nowym chłopakiem, szukasz stałej gry.
- Naprawdę? Niezbyt umiem grać. - Gówno prawda.
Robal wszystko mi powiedział.
Biorę 25%.
Rozumiem.
Chodź.
Panowie...
to mój chłopak, Michael.
Zostawcie mu dość pieniędzy, by kupił mi śniadanie.
- Powodzenia. - Dzięki.
Przysuń krzesło.
- Gramy w Chicago. - Znasz to?
- Przypomnij mi. - To rodzaj studa.
Najstarszy pik zgarnia połowę puli.
Chyba spróbuję.
- Wchodzisz za dwa. - Przepraszam.
Podbijam do 5.
Wpadliśmy z Robalem w rytm jak Frazier i Monroe.
Robiliśmy stare sztuczki.
W mieście każdy by je poznał. Znaki dłonią, żetonami,
lipna licytacja, granie na drugiego.
Mógłbym wygrać bez lipy, ale tu nie było ryzyka.
Ktoś mógłby uznać styl Robala za niemoralny.
Ale jak mówił Gonada Jones:
"Niemoralnie jest zostawić im forsę".
Jak na 1-wszym. roku prawa: "Caveat emptor".
Mam fula. Damy.
Zabolało, co Birch?
Robal też stał się artystą. Podrywka, wcześniak,
przerzutka, podwójny książę.
Bezbłędna technika. Ale szwankował mu osąd.
Kilka razy musiałem odpuścić, żeby go kryć.
Ale perfekcyjnie grał frajera.
- Mam sekwens. - A ja fula. Damy na asy.
Cholera! Pieprzę twoje cholerne szczęście.
Wuj Les mówił: "Kto nie ma miedzi, niech w domu siedzi".
Miłej zabawy, dupki.
Zapraszamy, twoja forsa jest tu mile widziana.
Chcecie grać dalej?
- Ten był ostatni? - Tak.
Ile mamy? Pięknie!
Tępe barany, zasłużyli na to.
- 300. To twoja dola. - Dziękuję, chłopcy.
Byłaś wspaniała. Kiedy to powtórzymy?
- To była jednorazowa jazda. - Za 2 tygodnie.
Wielkie dzięki.
Musiałem spróbować.
- Skąd wiedziałeś, że wrócę? - Łatwizna. Twój ulubiony aktor?
Clint Eastwood! "Josey Wales - wyjęty spod prawa".
Zawsze wraca po przyjaciela.
Szybko wróciliśmy. Jemy śniadanie?
Muszę wracać do domu.
- Jo pewnie już zmieniła zamki. - To ci zajmie 5 minut.
Wprowadź mnie gdzieś.
To nie Iokal Teddy`ego, ale i tak jest nieźle.
Nie podskakuj. Graj uczciwie.
Nie ma sprawy.
Nie martwię się o twój sposób działania.
Ale oni dostrzegą każdy twój ruch.
- Twardzi klienci? - Poważnie.
Nie zorientujesz sie, że cię rozgryźli.
Dobra. Zagram czysto.
Michael McDermott. Co u ciebie, Mike.
Świetnie.
Komputer chciał cię już wymazać, ale wiedziałam, że wrócisz.
Nie wróciłem. Miło cię widzieć.
Ciebie także.
To Les Murphy. Jest dla mnie jak brat.
- Mów mi Robal. - Tylko nie odpełznij.
- Po co jej mikrofon? - Podłączona do komendy.
Opłacają policję.
- W co grają? - Wejście 20:40.
Tylko w to się teraz gra.
Tam siedzi Gruby Greggie? Aż taka amatorszczyzna?
Dużo licytacji.
- Zagracie? - Tak! Nie wycofuj się teraz.
- To była jednorazowa jazda. - Rozgromilibyśmy ich.
Dobra, uciekaj. Pozdrów ode mnie Jo.
Ode mnie też.
Dobrze. Dbaj o niego.
Co za strata! Dasz wiarę? Złapała go za jaja.
- To nic strasznego. - Zależy od chwytu.
- Daj 2000 dolarów. - Na krechę?
Słyszałaś Mike`a.
On gwarantuje. Za pół godziny będę miał 3 razy tyle.
Spotkanie się przeciągnęło?
Zadzwoniłbym, ale nie chciałem cię budzić. - I tak nie spałam.
Przebierz się, weźmiemy taksówkę.
Jedź sama, wskoczę pod prysznic. JeśIi się spóźnię na Mulligana,
osłoń mnie.
Daj mi jakąś wymówkę. Powiedz, że piłeś i rzygałeś.
Że tańczyły dla ciebie striptizerki. Powiedz cokolwiek.
Zabawiałem Robala. Chociaż tyle mogę dla niego zrobić.
I nawet nie dotknąłeś kart?
- Zadałam ci pytanie. - Nie dotknąłem kart. W porządku?
Zaczekam na ciebie.
Musimy umieć niezauważalnie się wspierać.
Wobec sędziów trzeba być uprzejmym, ale nie służalczym.
- Pamiętajcie o szacunku. - Gene Marinacci tego nie kupi.
Mówisz do niego "Gene"?
Musiał być jakiś powód twojej kariery...
i na pewno nie chodziło o punktualność.
Nie mogłem złapać taksówki.
Przy komentarzu wstępnym trzymaj się faktów.
Używaj cytatów z książek a nie z bryków na CD.
- Cześć, Jo. Kopę lat. - Knish, co słychać.
To samo.
Nie chcę przeszkadzać przyszłym sędziom,
ale musimy pogadać.
To ważne.
Przepraszam.
- Ja będę przewodziła. - I tak mieliśmy zrobić przerwę.
Pora na kawę.
Zawsze był oszustem. Siedzi u Chesterfielda...
i rujnuje ci reputację z każdym przełożeniem.
Mówiłem mu. Ktoś jeszcze wie?
Nikt nie widział, ale ja usłyszałem.
Ten trzask. Zwróciłem uwagę, bo go znam. Zobaczyłem,
jak kurczowo trzyma talię.
- Ostrzegałem go, ale olał mnie. - Idę po niego.
Teraz jest O.K. Większość z nich grało 36 godzin. Ledwo widzą.
Chodźmy na kawę. Jeśli nadal gra z Romanem i Mauricem,
to niech lepiej wraca do mamra. - Pójdę po niego.
Amarillo Slim, największy zawodowy karciarz,
powtarzał za ojcem: "Owce można strzyc wielokrotnie,
ale obedrzeć ze skóry tylko raz".
Robal nigdy tego nie zrozumiał.
Chłopaki! Tylko nie mówcie po rosyjsku.
Co ty gadasz?
Jak chcesz zobaczyć 7. kartę, przestań goworit.
- Spokojnie, palancie. - Nie mówimy o grze.
Na pewno gadacie o pierogach i śniegu, ale dość tego.
To ostatnia karta, odwrócona.
Masz asa, Roman, ale wejdę.
- Ja mam walety. - As.
Mówiłem! Dwie pary. Ale ja też mam siódemki i walety.
Nie igraj ze mną, do cholery! Mówiłeś, że tylko walety.
Przewidziałeś siódemki. Niezły jesteś.
Nie bądź dzieckiem.
- Cześć, Maurice. - Wpadłeś pograć?
Potrzebujemy świeżej krwi. Zaobrączkują mnie na 4 miechy,
a ja puściłem już 2 ramki.
Odpoczniesz sobie. Możemy pogadać?
Nie, jestem w kursie.
Musimy pomówić.
- Przeliczyłem. - Nikt ich nie ruszy.
- Co jest? - Ile masz?
8 kawałków i właśnie miałem ich wykończyć.
Muszę zjeść hot doga.
- Ludzie już wiedzą, że kręcisz. - Knish mnie przykablował?
Nie słuchaj go. Nie ma jaj do prawdziwej gry.
Nie pracuje od 15 lat.
A to nie jest praca? Czai się i kosi po dolarku.
- Dzięki. - Też tak myślałem.
Ale teraz wiem, czym jest prawdziwa praca.
A kiedy ty znajdziesz jakąś robotę?
A może wolisz fałszować karty kredytowe?
I znowu do mamra.
Nie fałszowałem tylko rozprowadzałem.
To co innego. Po drugie, nie wrócę do pudła.
Nie martw się tak.
Patrz w przyszłość, nie bądź głupi.
Każdy klub na Manhattanie ma kartotekę.
Jeśli cię zdemaskują, dostaniesz baty i już nigdy tu nie zagrasz.
To głupi interes.
Za to cię lubię. Zawsze myślisz perspektywicznie.
Ale ja jestem inny. Nie pójdę do roboty,
gdy umoczę grając uczciwie. Muszę skosić leszcza.
- Tak właśnie żyje. - Wiem. Nauczyłeś mnie sztuczek,
ale ja nie szukam okazji.
Nie będę cię pouczał, ale to nie są leszcze.
Roman i Maurice są w rosyjskiej mafii.
Nie tak ostrzy jak KGB, ale nie zadzieraj z nimi.
I noszą podrabiane koszule Versace?
Masz jeszcze czas. Niech odegrają swoją forsę,
postaraj się.
- Rozdaj sobie serię gównianych kart. - Nie mogę.
Muszę skosić kasę i ruszyć z miejsca.
To pograj z dentystami na przedmieściu, albo z golfiarzami...
na Swan Meadow.
Dobry pomysł. Na pewno tak zrobię. Ale nie mogę im odpuścić.
- Musisz. - Dobra. Jak chcesz.
- Za pół godziny w Stromboli. - Nie mogę. Jestem umówiony.
- Potem jadę po towar do Queens. - Ciągle tyrasz. Wcale cię nie widuję.
- Zrób to dobrze. Mówię ci! - Znasz mnie.
- Jak ci poszło? - Jako tako, 6 tysięcy, 2 tysiące.
- Czekaj. Jeszcze dwa. - Razem 10. Minus 2,
które ci pożyczyliśmy. Nieźle.
- Wiesz co? Daj mi całą sumę. - Przecież grałeś na kredyt.
Możemy obciążyć Mike`a 5% tygodniowo.
Dobra, będziemy ci krewni.
- Wszędzie cię szukam. - Nie chciałam dać się znaleźć.
Petrovsky i cała grupa czekali na ciebie.
- To tylko jedne zajęcia. - Nie chodzi o nie.
Wiesz, czemu wyszłam dziś rano? Znałazłam w twojej kieszeni forsę...
tego gangstera. - To nie to, co myślisz.
Kłamiesz. Za kogo ty mnie masz? Dawniej nie kłamałes.
Wszystko straciłeś, ale nie kłamałeś.
To nie był poker, raczej czarny piotruś.
Przegrałbyś forsę na czynsz.
- Nie. - Możesz przegrać Mike.
Trwałam przy tobie, gdy dawniej przegrywałeś. Nie mam już na to siły.
Czemu uważasz to za hazard? Czemu tych samych 5 facetów gra...
co roku w finałach mistrzostw świata w pokera?
Mają po prostu farta? To gra umysłowa.
- Świetnie. Ale czemu kłamiesz? - Wiedziałem, że nie zrozumiesz.
- Co tu rozumieć? - Wczoraj usiadłem do kart.
Po raz pierwszy poczułem, ze żyje, od czasu plamy u KGB.
Poczułeś, że żyjesz przy kartach? Jak mam to rozumieć?
Słyszałem, że wyszedłeś.
Grama, co u ciebie? Właśnie o tobie myślałem.
Wpadnij za 2 tygodnie. Dam ci znowu robotę.
Mam złe nowiny, Robal. Robię już na swoim.
Naprawdę? Coś takiego!
Wielu ludzi się wściekło, gdy cię zamknęli.
Właśnie gromadzę finanse.
Wielu pytało mnie, czy mam z tobą jakiś kontakt. To mi dało do myślenia.
Zacząłeś myśleć? Bomba.
Spokojnie!
To mój przyjaciel.
Wypieprzać stąd. Co mówiłem? Wynocha. Nie słyszeliście?!
Oto, co pomyslałem. Zamiast wisieć 15 kawałków...
- 5 facetom, lepiej daj mnie 25. - Skąd się urwałeś? 25.000?!
Robimy tak. 25 kawałków. Procent bije.
Co ty wyprawiasz? Byłeś moim wspólnikiem.
Byłem twoim lokajem. Ale nauczyłem się czegoś.
Zebrałem twoje długi.
Skąd wytrzasnąłeś forsę? Znów rabowałeś pedziów?
Nadal pyskujesz. Nie do wiary! Jestem partnerem twego kumpla.
- Wsparł mnie Teddy KGB. - Gówno prawda!
Teddy ma swoich ludzi. Nie jesteś mu potrzebny.
Zapalił się, jak tylko usłyszał twoje nazwisko.
- Wykupiłeś moje długi. Graama? - Ubiłem niezły interes.
30 centów na dolarze.
- Ludzie z branży niezbyt ci ufają. - Zostałeś bankierem. Co za klasa.
Niezupełnie. Nie muszę ci mówić, jak ściągam długi.
Tylko spokojnie. Zbiorę kasę i wpadnę do ciebie w tym tygodniu.
Tak sądziłem, ale teraz wezmę co masz.
Świetnie. Zabaw się trochę.
Cholera!
Mogę usiąść?
Proszę bardzo.
Wczoraj pokazałeś klasę.
- Byłeś wspaniały. - Dziękuję.
Marinacci i prokurator chcieli ciągnąć o ciebie karty.
Ale zniknięcie podczas dzisiejszych zajęć to...
całkiem inna sztuczka.
- Powinienem się wytłumaczyć. - Nie mnie.
Na pewno miałeś ważny powód.
Musisz więcej pracować.
I wyjaśnić sprawy z innymi.
- Dziękuję. - Zostań.
Napij się.
Jamie! Proszę drugą szklankę.
- Co pan pije? - Gin. TyIko gin.
Dziękuję.
Wiem, że magik nie wyjawia swoich sekretów...
Nie jestem magikiem.
Jeśli to nie była magia...
skąd znałeś nasze karty?
To złożona sprawa.
Obserwowałem rozdawane karty. To mój stary nawyk.
Jak oddychanie.
Obserwujesz karty?
I reakcje pozostałych graczy.
Tak poznałem, że prokurator dostał 2 pary, a sędzia Kaplan...
nie zdobył sekwensu. Obserwuję oczy graczy, gdy patrzą w karty.
- Twarze mówią wszystko. - Obserwujesz graczy.
Nie sądziłem, że tyle trzeba brać pod uwagę.
Tak to się robi. Rozgrywa się tylko pewne karty.
Co najmniej walety w ręku i para 9 na stole.
Albo sekwens 3 wysokich kart. JeśIi wystarczy, by wejść,
trzeba podbijać.
Agresywnie. Naprawdę agresywnie. To pański styl.
Tak jak na wojnie.
Oficjalnie zabraniam ci siadać z nami do gry.
Gdybym usiadł do takiej partii, karty nie miałyby znaczenia.
Wygrałbym na ślepo.
- Mogę ci coś opowiedzieć? - Proszę.
Od pokoleń mężczyźni w mojej rodzinie byli rabinami.
Dawniej w Europie, teraz w Izraelu. To było moje powołanie.
Byłem cudownym dzieckiem. Duma jesziwy.
Starsi mówili, że w wieku 12 lat rozumiałem midrasz jak 40-latek.
Gdy skończyłem 13 lat... wiedziałem, że nie zostanę rabinem.
- Dlaczego? - Mimo, że świetnie znałem Talmud,
nie widziałem w nim Boga.
- Nie mógł się pan okłamywać. - Próbowałem. Ze wszystkich sił.
- Ludzie na mnie liczyli. - Ma pan szanowany zawód.
Nie dla mojej rodziny. Ta decyzja załamała rodziców.
Ojciec wysłał mnie... do Nowego Jorku...
bym zamieszkał u dalekich krewnych.
W końcu znalazłem swoje miejsce i pracę.
- I co potem? - Pogrążyłem się w pracy,
studiowałem najmniejsze drobiazgi.
Poznałem dogłębnie prawo. Zrozumiałem, że jestem...
urodzonym prawnikiem.
- Rodzice się z tym pogodzili? - Nie.
Miałem jednak nadzieję...
że zmienią zdanie...
ale byli niepocieszeni.
ojciec nigdy już się do mnie nie odezwał.
Gdyby pan mógł, podjąłby pan taką samą decyzję?
Jaką decyzję?
Na koniec jesziwy nauczyłem się tego:
"Nie można uciec od samego siebie".
Trzeba iść za przeznaczeniem.
Gdzieś ty był? Zmarzłem na kość.
- Co się stało? - Wpadłem na drzwi. Nieważne.
- Co się stało? - Za szybko złączyła nogi.
Nie wtrącaj się.
- Idziesz? - Nie. Czekałem tu,
żeby tylko się przywitać.
W domu nie jest zbyt wesoło, spuść trochę z tonu.
- Z czego, sukinsynu? - Dobra, nieważne.
Gdy zostaniesz adwokatem, znajdź sobie dom z windą.
Ktoś się włamał?
Niezupełnie.
Zaczekaj. Rzuciła cię?
Boże!
Zgarnęła ci nawet pościel.
Byłaby dobra w kartach, wie kiedy skończyć grę.
Odpuść sobie Mike. Ona była zbyt zasadnicza.
Nie, była dobra... Wiedziałem, do cholery!
To przygnębiające. Babom nie można ufać.
Zastanów się. Ta dziewczyna cię udupiła. Rzuciłeś dla niej karty...
i sporządniałeś. Jeden mały skok w bok, a ona cię rzuca.
Jak mówi przysłowie:
"W pokerze życia, kobiety stanowią prowizję".
- Pieprzoną prowizję. - Co ty wygadujesz?
- Jakie przysłowie? - Nie wiem.
Powinno takie być.
- Wiesz, co poprawia mi humor? - Co?
Ful asy na króle z ręki.
Naprawdę?
Gra z tępymi turystami, którzy ostro licytują.
Stosy żetonów zasłaniające horyzont.
Całonocny teksaski...
klincz w kasynie Taj, gdzie piasek...
zamienia się w złoto. - Pieprzę, idziemy.
- Nie kuś mnie. - Pograjmy trochę.
Sala pokerowa w Mirage w Vegas, to centrum pokerowego kosmosu,
Doyle Brunson, Johnny Chan, Phii Helmuth, byli tam...
stałymi bywalcami.
Co kilka dni zjawia się nowy milioner,
by zostać mistrzem.
Zwykle wraca do domu z barwną opowieścią.
Tu milionerzy bywają rzadko, ale zawsze można coś wygrać.
tutaj skosić turystów.
Ugrzej dla mnie miejsce. Zaraz przyjdę.
Muszę zaspokoić potrzeby. Wypościli mnie.
Już się o ciebie martwiłem. Myślałem, że w mamrze...
- zmienili ci bieguny. - Chciałbyś, kochasiu.
Wspaniale. Witajcie w Chesterfieldzie południa.
I w Atlantic City muszę oglądać wasze gęby.
Znowu? Często bywasz w kasynach, mimo że nie grasz.
To lubię. Mike McDermott na swoim miejscu, wśród wyrzutków.
Żartuje i czasami wygrywa.
Czasami? Moja żona też "czasami" się puszczała.
Chciałem dziś sporo wygrać, ale Mike powrócił jak Muhammad Ali,
więc posiedzę z wami. - Nie zmuszaj się.
Właśnie czekamy na graczy.
Skoro tak to ma wyglądać, to mogliśmy zostać w domu.
Ci dwaj nie wiedzą w co wdepnęli.
Chcą się zabawić. Więc czemu nie pokerek?
Jakże różny będzie od partyjek, które grywali całe życie.
Całe szczęście świata w niczym im nie pomoże. Są zdominowani.
My nie gramy razem, ale i też nie przeciwko sobie.
Jak na filmie przyrodniczym. Chyba nie widzieliście,
żeby piranie nawzajem się zjadały.
Czytamy w nich jak w książce.
Grymasy, ruchy palcami,
zakrywanie ust, jakby palili papierosa,
nieświadome ruchy, zdradzające ich karty.
Rejestrujemy wszystko. Jeśli klient gra ostro, blefuje.
Jeśli łagodnie, ma mocną kartę.
To proste.
- Co u was, pracoholicy? - Robal! Jak miło.
Dobrze, że wyszedłeś. Zmieniły się telefony.
Dużo gramy, zdobądź nowe.
- Zadzwonię do ciebie. - Wpuszczają tu takich jak ty?
Znajdź jakąś pracę, to zostaniesz moim kuratorem.
Zaczynajmy.
Przepraszam, nie może pan brać żetonów innego grającego.
Znamy się, jesteśmy przyjaciółmi. Skoro nikt się nie skarży...
- Nie ma sprawy. - Musi je pan wykupić u mnie.
Sram na te ograniczenia. Chodźmy coś zjeść u Chińczyków.
Musimy pogadać.
Patrzcie, kto przyszedł sępić. Uważaj żeby glutaminian...
nie zamieszał ci w głowie.
Koś centy na czynsz. To zacne dzieło.
No i co, mistrzu? Czemu zgarnąłeś moje żetony?
- Bo jestem goły. - Znów bez kasy?
Ile dałeś dziwce?
Mike, proszę! "Terapeutce reIaksacyjnej".
Nie na nią poszło.
Chwileczkę, Roman i Maurice?
Nie musiałeś przegrać wszystkiego. Zostawiaj sobie trochę.
To również nie oni.
Wpadłem na Grame.
- Zabrał mi wszystko. - Poważnie? Dla kogo pracuje?
Na własny rachunek. Skurwiel wykupił wszystkie moje długi.
Pieprzony zdrajca! Poważnie? Ile mu wisisz?
Nie wiem. Ale ten goryl chce dostać 15 tysięcy.
- 15? - Powiedział, że naliczył...
procenty od 10.
Czemu nie powiedziałeś? Mogłem to spłacić. Miałem forsę.
Nie będziesz mnie spłacał, gdy siedzę w puszce.
Nie jestem pijawką. Ale możemy sobie pomagać.
Dlatego tu jesteśmy. Musieliśmy zrobić coś większego.
Słyszysz?
Pomogę ci. Wiesz, że ci pomogę. Pieprzyć Grame. Coś wymyślimy.
- Ile jeszcze czekamy? - 5 minut. Potem wybierzemy...
innego przewodniczącego.
Jest.
Panie McDermott, możemy już zacząć?
Przepraszam za spóźnienie.
Sprawa Slater kontra Nowojorskie Kuratorium Oświaty.
Ustalone fakty odczytano w streszczeniu.
Głos ma powód, pan McDermott.
Prosimy o argumentację ustną.
Jeśli to panu odpowiada.
Oczywiście. I przepraszam za spóźnienie.
To oczywiste...
że powinniśmy oprzeć się...
na sprawie Teksas kontra Johnson. - Teksas kontra Johnson?
W Sądzie Najwyższym takie stwierdzenie nie ma prawa...
znaleźć się w części wstępnej.
Każda grupa miała zignorować ten aspekt sprawy...
i skupić się na istocie segregacji.
Pan McDermott był nieuchwytny. Przejmę prowadzenie.
Sąd chętnie usłyszy coś sensownego.
To były jawne machinacje przedwyborcze, dzielące...
studentów według kryteriów rasowych.
W ten sposób dana grupa studentów była w 99% biała.
To było imponujące. Trzeba wiedzieć coś o sprawie,
by wygłaszać wstęp.
- Co mam powiedzieć? - Tym lepiej dla mnie.
Zrobiłam wrażenie na Marinaccim.
Może porozmawiamy. Szybko się wyniosłaś.
- To nie była moja decyzja. - Moja też nie.
Gdy wróciłem ciebie już nie było.
- Chcesz mnie tak zostawić? - Sam mnie tego nauczyłeś.
Ciągle powtarzałeś mi regułę nr 1.
"Rzuć karty, jeśli widzisz, że nie możesz wygrać".
Mówimy o nas, a nie o partii pokera.
Dobrze wiem, o czym mówimy.
A więc z nami koniec?
Tak.
Życzyłabym ci szczęścia, ale przecież w pokerze...
nie o to chodzi.
Eric Seidel nie wie, że nie wygra tej partii.
Chan gra na zwłokę, by utrzymać go w grze.
Oto twarz obrońcy tytułu. Pora na piąte rozdanie.
Szóstka karo. Na nic! Johnny Chan ma strita.
Czy Eric Seidel łyknie przynęte? Tak. Stawia wszystko.
Chan wygrywa. Johnny Chan jest nowym mistrzem.
Tak. Stawia wszystko. Chan wygrywa.
Mike, tu Petra. Mogę wejść?
Już cię wpuszczam.
Klincz ma jedną, ważną cechę. Gracz zostaje przy stole,
póki ma żetony.
Jak się masz?
Dawno mnie tu nie było. Nic się nie zmieniło.
- Napijesz się whisky? - Nie, dziękuje.
Mistrzostwa w pokerze 1988.
Johnny Chan.
Dostaje z ręki najwyższego strita.
Wie, że Seidel będzie blefował.
Pieprzony Johnny Chan.
Jakie opanowanie. Cholerny drań.
Dobrze zna swego przeciwnika,
ale ryzykuje nawet z takimi kartami.
Panuje nad nim.
Biedny Seidel.
Nawet nie wie, co go trafiło.
Wiem, jak to jest. Jakby przez brzuch przejechała lokomotywa.
Jak śmiertelny postrzał. Chyba nie przyszłaś mówić o tym.
Co jest grane?
- Jutro będzie tydzień. - Jaki tydzień?
- Najpierw 2000 z Chesterfielda. - Robal.
To dość dziwne. Wygrał 8 kawałków. Po co zadłużać się na kolejne 2?
Wygrał 8 od Romana i Maurice`a?
Zaczął, gdy wyszedłeś.
Grał jakieś 20 minut i wymienił całą wygraną.
Maurice nie wrócił. Chyba gra naprzeciwko.
Ale Robal wpada często.
Wziął na ciebie 7.000.
Otwórz mu jego własny rachunek. Nie pożyczaj mu więcej.
Mam tylko tysiąc dolarów.
Niedawno zacząłem grać.
Dzięki, że tak to załatwiasz.
Wybacz, że przyszłam... z takiego powodu.
- Nie ma sprawy. - Cieszę się, że tu jestem.
Miło cię znowu widzieć.
Mogłabym zostać.
Do zobaczenia w klubie. Wpadnę w weekend.
Wiem, ze tam jesteś.
Mike?
- Myslałem, ze to portier. - Dobrze, ze Grama nie zna cię tak jak ja.
- Zagrajmy, 50 dolarów za kosz. - Jeśli wygram, zapłacisz mi...
moimi pieniędzmi? - Spokojnie. Nie tak ostro.
Rzucaj do kosza.
Celniej.
Nie opieprzaj się choć przez 5 minut swego zasranego życia!
Zmieniłeś się w mojego ojca? Powinienem ci dolać tak jak on.
Pamiętasz, jak tu trafiliśmy?
Pamiętam, jak chowałeś się przed Tommym Manzy.
- Bałeś się, że cię zatłucze. - Co ja mu takiego zrobiłem?
Zerżnąłeś mu matkę.
Przyznaj, że była przystojną babeczką.
Ukrywałeś się przed nim cały rok. Aż jakiś mięśniak zrzucił...
mu na łeb śmietnik.
- Ty też szalałeś. - Nic się nie zmieniło. Nic.
Wtedy chowałeś się przed kłopotami i teraz też.
Lubię się chować. Bawi mnie to. Nie lubię mieszać solo.
Zawsze miałem partnera.
Gdyby wtedy nas przyłapali, najwyżej dostalibyśmy bęcki.
Albo by nas wywalili. Ale ty prosisz się o najgorsze.
- Chcesz tego? - Znasz mnie. Nie martw się.
- Mnie śmietnik nie spadnie na głowę. - Bo uskoczysz i spadnie na mnie.
Na razie.
Zaczekaj.
Wybacz mi tę forsę. Powinienem był ci powiedzieć.
Co mam dodać? Cholernie mi wstyd.
Wyłażę z mamra, mam długi. Muszę jakoś odbić się od dna.
I?
Nie będę kłamał. Trochę straciłem.
- Straciłeś. Ile masz? - 900.
Miałem kilka kiepskich rozdań.
- To szulernia. - Wiem. Jestem taki głupi.
Myślałem, że sobie z nimi poradzę.
Nieźle mnie urządziłeś. 7 kawałków!
- Wiem. - Koniec. Nie ręczę za ciebie.
- Rozumiem. Dobra. - Musisz dogadać się z Grama.
Nie chcę mieć nic wspólnego z tym Judaszem.
Masz inny pomysł?
Nie powinienem z nim iść.
Ale rozsądek czasem zawodzi.
Nikt nie wspierał Robala. Wszyscy nim pomiatali, od ojca począwszy.
Może więzienie go zepsuło. Ale nie mogę, spisać go na straty.
Ma tylko mnie.
Cześć, chłopaki.
- Wyglądacie jak gliniarze. - Nie jesteśmy glinami.
- Może małe dymanko? - Przyszliśmy do Gramy.
- Mam złe przeczucia. - Wszystko gra.
Ja będę mówił.
Cześć, Grama. Kopę lat.
Dobrze, że jesteś, Robal. To mądry ruch.
Wziąłeś go, by pomógł ci nieść forsę?
- Dziś nie ma kasy. - Nie ma?
Musicie coś mieć. Wynoś się.
- On nie żartuje. Nic nie mam. - Wisisz mi 25.
- Przynieś resztę za 5 dni. - 5.000 na tydzień plus procenty.
Cicho!
Muszę ją przyłapać.
Do dziury, suko. Zasrane kundle!
Nie popuszczę. Myślą, że to ich królestwo.
Co mówiliście?
5.000. Co tydzień. Chcemy tego samego.
Załatwmy tę sprawę. W 3 dni to niemożliwe.
Oczywiście ty decydujesz, ale to dobra strategia.
Właśnie wyszedł. Rozłóż mu to na raty.
Proszę cię.
Błagasz o łaskę, Lester? O miłosierdzie?
Potrzebne mi to, jak twój kutas w tyłku.
- Zamknij się! - Już za późno. Za późno!
- Możesz mu ufać! - Wiec ty też będziesz odpowiedzialny.
- Będę. - 15.000 w 5 dni.
Bo się do was dobiorę.
Wypieprzać.
Kawał gnoja!
- Co ty odwalasz? - Nie padnę przed nim na kolana!
Miałeś zamknąć gębę na 5 sekund!
- Wybacz mi. - Cholera!
Koniec. Już po mnie.
Nie. 15.000 w 5 dni.
Robiłem już takie maratony.
Przy sprzyjających warunkach i sporym kapitale. Ile masz?
- Jakieś 350. - Razem mamy 1200,
- możemy sobie zagrać w lotto. - Ty namierzasz gry.
Ja siadam i wygrywam.
Jest szansa, jeśli zagramy razem i podhaftujemy.
Nic z tego. Zagram uczciwie.
- Poważnie. - Gdzie chcesz zacząć?
W Chesterfield grają 30:60. Posłuchaj.
O 4:00 w Woodside. grają Grecy.
W Jersey grają związkowcy. Mój kuzyn może nas wprowadzić.
Grają też w trafice w Brooklynie. To łatwy łup.
- Golfiarze, to już szósta gra. - Tam jest duża kasa.
- Jesteś na to gotowy? - Tak.
- Maksymalna stawka. - Maksymalna? Pokaż mi się.
Tym razem ci nie wyszło. Przebijam.
- Sama nie wiem. - As daje 50.
Lubię cygara rabusto. Mają miły, orzechowy ustnik.
Ja uwielbiam cameroon, są takie aksamitne.
- Sprawdzam. Co masz? - Układ zwany koło.
Ma bogaty aromat, głęboki smak i wygrywa w każdym systemie.
- Sprawdzam. - Trójka asów.
Mam tylko parę... waletów.
Myślałeś, że można go pobić przy pomocy waletów?
Walety to potęga przy twoich pludrach.
- Odpieprz się! - Ja? Sam się odpieprz!
To tylko pieniądze. otwieram.
Więcej życia. Wchodzę za 500.
Przebijasz mnie o 300?
Wchodzę za 300.
- Jaka pula, Weitz? - Prawie 1500.
Tu jest 1000. I jeszcze 500.
- Wchodzę za maksymalną sumę. - Jesteś pewien, Goldie?
- Zostaw coś dla córki na konie. - Mam jeszcze dużo.
- Odpadam. - Mam gównianą kartę!
Nabrałem mistrza blefu.
Cholerny z ciebie aktor.
Chodźmy. Idziemy. To już koniec.
Wygram zawsze, wszędzie i z każdym.
Kup sobie prawdziwą biżuterię, tandeciarzu.
Nie do wiary.
- Coś ty zrobił? - Nie miałem karty.
Nie miałeś? Od kiedy musisz mieć kartę, żeby skosić takiego durnia?
- Dzieciak dałby radę. - Czekałem na lepszą kartę.
Wiesz co? Nie mamy czasu. Facet był kruchy. Mogłeś naciskać.
Leżałem. Nie przegrasz tego, czego nie postawiłeś.
Pieprzyć to! Ta pula była nam potrzebna. Ile już mamy?
Około 7.000. Gdybyś nie przegrał z tym bałwanem, mielibyśmy 10.
64 godzinny Maraton.
- Musisz się przespać. - Nie mam czasu.
Dobra. Wiem, czego potrzebujesz. Znam lokal akurat dla ciebie.
Mam wrażenie, że ktoś mnie zaraz zastrzeli.
Mamy 7.300 dolarów. W ciągu dwóch dni...
musimy to podwoić.
Dobrze idzie. Nawet jak trochę zabraknie...
Jak trochę zabraknie. Grama nas zabije i wrzuci do dołu.
- Kroi się gra w Binghamton. - W Binghamton?
Kilkunastu facetów. Dwa stoły. Sami pracownicy miejscy.
Grają zaraz po wypłacie. To wielka forsa.
Do Binghamton jest 5 godzin drogi.
W tej sali będzie 15-20 tysięcy. Nawet jeśli skosimy połowę,
- Jesteśmy w domu. - Jedziemy.
- Pracownicy miejscy? - Pracują na rzecz miasta.
Pracują dla stanu, idioto. To zwykła głupota.
Ale już tu jesteśmy. Masz lepszy pomysł?
Jak mam wejść do tej gry?
W mamrze musiałem cały czas przegrywać ze strażnikami.
Pewien typek, Pete Frye, w półtora roku wygrał...
ode mnie 10.000.
Ma mnie za leszcza. By pograć, mam skontaktować...
się z jego kuzynem.
Wchodząc zapytaj o Seana Frye. I będziesz grał.
Skroisz ich. To straszne pierdoły.
Dobra. Daj mi 8 godzin.
- Wróć około wpół do ósmej. - Co mam robić przez 8 godzin?
- Może wejdę i trochę posiedzę. - Wykluczone.
- Pogram czysto przy drugim stole. - Chcesz grać czysto? To idź.
Przyjdę za 8 godzin.
Dobrze. Może znajdę tu jakąś kręgielnię.
- Przepraszam. - Słucham?
Szukam Seana Frye.
To ten facet w czapce.
Dzięki.
- Sean Frye? - Tak.
Twój wujek Pete powiedział, bym tu wpadł.
Jesteś jego uczniem?
Nie. Nie byłem w pudle.
- Polujecie razem? - Tak, kazał mi pokazać...
przy wejściu tysiąc.
Tyle trzeba tu mieć. Gramy 20:40. Siadaj.
- Cześć. Jestem Mike. - Vitter.
To jest WhitIey.
Wchodzę.
Tylko ty i ja, Mike.
Jeszcze 40.
Ja także.
Sekwens.
Zwykle bywa tak: im milszy facet, tym gorszy karciarz.
Wszyscy tu, prócz tego, że są glinami, to przeuroczy ludzie.
Idzie świetnie. Wygrywam 4.200. Nie mogę się doczekać świtu.
- Jasna cholera, ale los. - Dziadek go upolował. Piękny.
- Dobrze trafiłeś. - W co gracie?
- Stud 20:40. - Pasuje.
Nam twoja forsa też. Dajcie mu trochę żetonów i gramy.
Wszyscy weszli.
- Rozdajemy. - Byle dobrze.
- As pierwszy raz. - To mi się podoba. Otwieram za 20.
Znam to spojrzenie. Odpadam.
Ja też.
Wszyscy gotowi?
Czwarta karta.
Jeszcze 20. Przebijam cię.
Ale ruch. Ale ruch.
Mam sekwens.
- Kto chce więcej? - Wchodzę.
Szykuje późny powrót.
Późne odrodzenie.
Ostrzegam was.
As licytuje.
- As sprawdza. - Sprawdzasz asa?
Dobra, ja też sprawdzam.
Wolna karta. Jedziemy.
- Czekaj! - Co ty robisz?
- Daj mi talię! - Nie denerwuj się tak.
- Mamy tu szulera. - Co? Co?!
Co tu się dzieje?
Sukinsyn oszukuje przy rozdawaniu.
- Przyłapałem go. - Co ty gadasz? Nie rozumiem.
- Że rozdajesz od spodu. - Boże! Dajcie spokój.
- Co mu dał? - Mnie?
- 7 kier. - Jesteście zawodowcami?
Wygrywałem, zanim on tu przyszedł.
Niech karty przemówią. Skoro 7-ka ci nie pomogła,
zobaczymy, co tam miałeś.
- Tylko trzy siódemki! - Zamknij się!
Jeszcze jedno.
Spokojnie. Przeczytacie nam nasze prawa?
Wypieprzać stąd, sukinsyny!
Robal.
- Nic ci nie jest? - Mike...
Powinieneś rozegrać te króle.
- Ty gnoju. - Wiem. Przepraszam.
- Zgarnęli nam całą kasę. - Chyba mam jeszcze 300 w bucie.
Jak ty wyglądasz! Jak podpatrzyli to rozdawanie?
Nigdy mnie to nie spotkało.
Gdzie samochód?
Chyba mam złamane żebro.
- Coś ty myślał? - Chciałem, żebyśmy mieli przewagę.
- Miałem ich w garści. - Przykro mi, że nam dolali.
- Nie wyszło. Zdarza się. - Tobie zawsze się zdarza.
A tobie nie? Straciłeś wszystko przy jednym rozdaniu.
- Odpieprz się! To było co innego. - Dlaczego? Wyjaśnij mi.
Co innego? Taki jesteś wyjątkowy?
Twoje decyzje są wspaniałe, a ja jestem idiota?
Tylko ty jeden na swiecie masz ambicje?
A jakie ty masz ambicje? No jakie?
- Ja myślę inaczej. - Ty nie myślisz!
Myślę inaczej! Ty sądzisz, że możesz wygrać uczciwie.
- A ja zawsze szukam okazji. - Gdzie teraz widzisz okazję?
Jutro musimy oddać 15.000, a nie mamy ani centa.
To łatwe, spieprzamy z miasta. Zmyjemy się na jakiś czas.
Ruszamy w droge. Szybko się odkujemy.
Nie pójdę na to. Pogadaj z Grama. Niech mi da kasę na grę.
Nic z tego.
To nie z Grama się układamy.
Mówiłeś, że robi na swoim. Mówiłeś.
KGB dał mu kasę.
- Wydymałeś nas obu. - Na całej linii. Teraz rozumiesz?
Koniec żartów, trzeba spadać.
Jedziesz czy nie?
Nie. To nie dla mnie.
Daj kluczyki.
- Ty naprawdę wracasz. - Tak.
Spotkamy się kiedyś.
Ważne, że znowu grasz. Kiedyś mi za to podziękujesz.
Pasuj lub graj. Wchodź lub przebij Oto twoje decyzje przy stole.
Czasem sprawa jest jasna i nie ma wątpliwości.
Ale czasami masz małą parę i dwie figury. Wejdziesz czy nie,
wyjdzie na to samo. I wszystko zależy od tego, czy masz jaja.
- Pięknie wyglądasz. - Faktycznie.
Wchodź.
- Gdzie twój kumpel? - Wyjechał.
Przyniosłeś forsę?
Trochę mi brakuję.
- IIe? - Całej sumy.
Pewnie mi coś opowiesz.
Jak widzisz, nie mogę ci zapłacić.
Widzę, że wpadłeś w gówno.
Nie powinieneś kryć tego palanta.
Być może.
- Nie mam wyjścia. - Dlaczego?
Może chcecie mnie wyrolować.
To nie ja mam partnera.
Chcesz się układać z KGB, to proszę.
Jeśli nie, to jutro zrobimy ci szwedzki masaż.
ŁAŹNIA TURECKA I ROSYJSKA
Wyglądasz jak Duane Bobick po rundzie z Nortonem.
Co się stało?
Robal.
- Kiedy mnie posłuchasz? - Słucham.
- Ile ci potrzeba? 500? 1000? - Potrzebuje 15.000.
15? A ja chcę, żeby Christy TurIington...
zrobiła mi laskę. 15.000 dolarów?
Co możesz dla mnie zrobić? 500 nie starczy na otwarcie.
Jeśli 500 nie starczy to 2000 też nie.
Jakie masz kłopoty?
- Najgorsze. Z najgorszym typem. - KGB?
Chodź.
Mówiłem ci, żebyś nigdy mu nie podpadł.
- Mówisz wiele rzeczy. - A ty nie słuchasz.
Mówię, nie szarżuj, a ty tracisz wszystko.
Mówię gromadź powoli kasę, a ty wpadasz w długi.
Daję ci sposób na życie, dzielę się własnymi doświadczeniami.
Tym razem nie rób mi kazań. Wiem, że spieprzyłem.
Potrzebuję pieniędzy. Ile możesz mi dać.
W tym problem. Nic ci nie dam. Co ci przyjdzie z 2 tysięcy?
Jeden dzień? JeśIi ci je dam, stracę je.
Wspaniale.
To twoja wina. Zaryzykowałeś wszystko dla mrzonki o Vegas.
Zaryzykowałem. Ty znasz wszystkie sztuczki, ale nie masz jaj by je wykorzystać.
Jaj?
Ty gnojku. Nie gram dla emocji zwycięstwa.
Płacę czynsz, alimenty. Gram dla pieniędzy.
Moje dzieci nie chodzą głodne. Nie ganiam za kartami, ani nie marze...
o wygraniu mistrzostw świata. Mogę podzwonić i załatwić...
ci więcej czasu. Mieszkanie, samochód, nie ma sprawy.
Ale co do kasy, muszę być twardy.
- Muszę ci odmówić. - Dobra.
Rozumiem.
Posłuchaj.
To prawda, że postawiłem wszystko, ale wiesz co?
Nie miałem kiepskiej karty.
Ani pecha. On był lepszy ode mnie, po prostu lepszy.
Ale mogę zagrać w mistrzostwach.
- To nie mrzonka. - Nie wątpię w twój talent.
Nikomu tego nie mówiłem, ale jakieś 9 miesięcy temu byłem w Taj...
i widziałem Johnny`ego Chana.
Chciał grać 300:600.
Gdy wchodził, wszyscy skamienieli.
Wszyscy na niego patrzyli.
Przerwano drobne partie, ostrzy gracze obserwowali Chana.
Siadali, by przegrać forsę z mistrzem świata.
Wiesz, co zrobiłem?
- Też usiadłem. - By dotrzymać kroku,
- trzeba mieć 60.000. - Ja miałem 6.
- Ale musiałem spróbować. - I co?
Grałem godzinę, pasowałem. Ale nagle ruszyłem.
Asy czy króle?
Blotki.
Zupełnie nic. Chan wszedł.
I zdecydowałem się. Forsa nieważna. Będę blefował.
Załatwię go w tym rozdaniu.
- Przebiłem go. - Przebiłeś jego otwarcie?
Zareagował błyskawicznie. Chciał mnie udupić jak turystę.
Zawahałem się, i przebiłem. Pochylił się nad żetonami...
i spojrzał na mnie. Zerknął w karty...
i znowu na mnie. I spasował. Wygrałem.
Miałeś kartę? "Wybacz, John... nie pamiętam".
Wstałem i podszedłem do kasy. Grałem z mistrzem świata.
I wygrałem.
Skołowałeś Chana, ty sukinsynu!
- Dlatego zmierzyłeś się z KGB. - Właśnie.
I zrobię to znowu.
Trzymam kciuki.
Do zobaczenia, Knish.
To chwilowa przerwa? Wrócisz w przyszłym semestrze?
Obaj wiemy, że żaden ze mnie prawnik.
Moja historia cię nie wystraszyła?
Zainspirowała. I tak chciałem zrezygnować.
- Ale jesteś tu. - Jestem.
- Masz kłopoty? - Tak. Nie z prawem.
Mam dług.
Karciany.
Tak. To nie mój dług. Wsparłem niewłaściwego faceta.
- I dług spadł na mnie. - Rozumiem.
Jaka suma by cię uratowała?
Muszę dziś mieć 15.000.
- Nie jestem bogaczem. - Wiem.
Dlatego tak ciężko mi pana prosić. Ale nie mam wyjścia.
Gdyby mógł mi pan pomóc...
Przykro mi. Chciałbym ci pomóc, ale 15.000...
Jeśli to musi być dziś...
mogę zdobyć najwyżej 10.
Pożyczy mi pan?
Matka była załamana, gdy pozwoliła mi odejść z jesziwy.
Ale wiedziała, że czeka mnie inne życie.
Zrobić to dla kogoś innego to dobry uczynek.
Winny jestem to mojej matce.
Weź te pieniądze...
i pozbądź się kłopotów.
Słyszysz?
Wiem, że zdołasz.
Przyrzekam, że je zwrócę.
Powodzenia.
Często widywałem przy stole takich szaraków.
Mało żetonów, nikłe szanse, może im pomóc tylko jedna, jedyna karta.
Zastanawiałem się, co ich do tego doprowadziło...
i jak chcą stanąć na nogi.
Wchodząc tu, czuje mdłości. Ceglane ściany, ponure typy...
i stęchły zapach. Na tym ringu, poniosłem największą porażkę.
Ale nie mam wyboru.
- Masz moją forsę? - Termin spłaty jest jutro.
- Więc nadal jest moja. - Jest twoja jeszcze tylko...
przez 8 godzin. Ale jeśli nie będziesz miał...
całej sumy, ty będziesz mój.
Mam 10.000. I chcę zagrać.
- Na pewno? - Słyszałeś.
Zagrajmy. We dwóch. Każdy będzie miał 2 ramki.
Stawiamy w ciemno. 25:50?
Gramy, aż jeden straci wszystko.
Grajmy.
Otwieram. 1000 dolarów.
Bardzo ostro. To nowy dzień.
Nikt nie będzie tobą pomiatał.
Ale ja idę za ciosem.
Pięć... tysięcy.
Doyle Brunson mówi: "Aby wygrać klincz, trzeba zaryzykować...
wszystkie żetony".
Teddy właśnie to zrobił. Sugeruje, że ma asy,
jedyny układ lepszy od moich królów.
Nie mogę wejść i dać mu szansę wygrać. Mogę, spasować,
jeśli mu wierzę, albo...
Przebijam, stawiam wszystko.
Poddaję się.
Przy klinczu kwota, którą dysponujesz, jest równie...
ważna jak karta.
Zgarnąłem połowę jego kasy.
Teraz muszę, na niego naciskać, aż się złamie.
- Stawiam tysiąc. - Wchodzę.
- Sprawdzam. - Zostało ci jeszcze 2.500?
Wchodzę za wszystko.
Dwie pary, wyższa walety.
Jesteś lepszy.
Dobra karta.
Dostałeś waleta jako piątą kartę.
- Masz szczęście. - Tak. To było szczęście.
I po wszystkim.
Jak małolat, który wpadł na szybki numerek.
- Nie zaspokoiłeś mnie. - Przykro mi.
Na pewno jesteś dumny i zadowolony.
Mógłbyś podbić świat.
- Nieźle się czuję. - Ja też. Całkiem dobrze.
Może sprawdzimy, jak czuje się nasz przyjaciel.
Grama!
Wyczułem go.
- Wezmę to co nasze. - Możesz pozostać w grze.
Zaryzykować. Zgadzasz się Grama?
Jasne, wspólniku. Ma przecież czas do rana.
Wiesz co? Mam tu 5 tysięcy.
Tyle mi wystarczy. Idę do domu.
Dobra. Kupa śmiechu.
I tak płacę ci twoimi pieniędzmi.
- Co? - To twoja forsa.
Mam jeszcze 20.000 z tego, co z ciebie wypompowałem.
Chce mnie sprowokować i ograć do zera. To nie pojedynek.
Nie chodzi o mój honor. Tylko o pieniądze.
Mogę teraz wyjść.
Spłaciłem Grame i KGB, dla Petrovsky`ego mam połowę.
Mądra decyzja. Powiedziałem Robalowi: "Nie przegrasz tego, czego nie postawiłeś".
Rozdawaj.
Ale i nie wygrasz.
Żetony!
Podwajamy wejście w ciemno?
Dobrze. Idziemy na całość.
Dobra. W razie czego dokupisz żetonów.
Pewnie żałujesz, że nie wycofałeś się, gdy mogłeś.
To była zła decyzja.
Nie martw się, synu. Zaraz będzie po wszystkim.
Sprawdzam.
Wchodzę za wszystko, co masz.
Odpadam, Teddy.
Para asów i piątek.
Potężna karta, ale pasuje.
Bo ty masz strita, nie będę ryzykował.
Pasujesz?
Spłaciłbyś mnie z tego rozdania.
Dlaczego spasowałeś?!
Nie jesteś głodny?
Ty sukinsynu! Grajmy dalej.
Zasada jest taka: Nie zdradź się, że rozpoznałeś tik przeciwnika.
Wreszcie rozgryzłem KGB. Pozwoliłbym mu żuć te markizy aż...
się spłucze, ale nie miałem czasu. Do rana niedaleko.
Nawet Teddy KGB nie jest odporny na nerwy.
Już wystarczy, Teddy. Wykończ tego gnoja.
Jeszcze gramy.
Dzieciak ma krew aligatora.
Nie mogę go puścić.
Nigdzie nie idę. Podwajam wejście w ciemno.
Wchodzę.
Sprawdzam.
Dwa tysiące.
Wchodzę, zaryzykuję. Nie rozrzucaj żetonów.
Chcesz zaryzykować? Przestań. To ci się nie uda.
W moim klubie będe rozrzucał żetony, kiedy zechcę.
Sprawdzam, Teddy.
Dobrze. Wielki Brat...
stawia...
całą pulę.
To będzie 4.400. Wejdę, bo jutro stracę do siebie szacunek.
Jutro nie zostanie ci nic, oprócz szacunku.
Ostatnia karta.
Sprawdzam.
Boli, co?
Nie uwierzysz, co się stało.
Wszystkie twoje marzenia... przepadły.
Poszły do ścieku.
Twój los siedzi tuż koło ciebie.
Ten as nie mógł ci pomóc.
Stawiam...
wszystko.
Masz rację, as mi nie pomógł.
Dostałem sekwens z ręki.
Kurwa mać!
Koniec!
- Co ty wygadujesz? Pokonaj go. - Dość!
Dosyć na dziś!
Ten sukinsyn cały czas mnie sprawdzał.
Załatwił mnie!
Teraz cię zaspokoiłem? Bo mogę cię kosić przez całą noc.
Pokonał mnie...
Na całej linii. Zapłać mu.
Wypłać mu jego pieniądze.
Zamieniłem moje 10.000 na ponad 60.
15 zapłaciłem Gramie, 6 oddałem w Chesterfieldzie.
Co do Robala, chyba jesteśmy kwita.
Po oddaniu 10 profesorowi, jestem tam, gdzie zaczynałem.
Mam 3 ramki z wyższych sfer.
- Strasznie wyglądasz. - Szkoda, że nie widziałaś...
mnie wczoraj.
- Wszystko w porządku? - Tak. A u ciebie?
Jest jak jest.
- Wyjeżdżasz? - Tak. Nic mnie tu już nie trzyma.
Możesz przekazać to Petrovsky`emu?
Nie chce go budzić, jeszcze wcześnie.
Mogę na ciebie liczyć?
Zawsze możesz.
Dzięki. Uważaj na siebie.
Zadzwoń.
Gdybyś potrzebował adwokata.
Zadzwonię. Będę potrzebował.
Lotnisko Kennedy`ego.
- Dokąd lecisz? - Do Las Vegas.
Do Vegas?
Życzę szczęścia.
Ludzie ciągle nazywają to szczęściem.
Dzięki.
Pierwsza nagroda w mistrzostwach wynosi milion dolarów.
Zdobędę ją? Nie wiem, ale muszę się przekonać.